vrijdag 20 april 2012

Levon Helm 26-5-1940 – 19-4-2012


Op 19 april 2012 overleed Levon Helm, drummer, een van de zangers van the Band.

The Band was een Canadees-Amerikaanse band die onder die naam van 1968 tot 1976 een sleutelrol heeft gespeeld in de Rock-geschiedenis.
Niet zozeer omdat zij onder het grote publiek een aanzienlijke populariteit genoot, meer als een band die van grote invloed op andere muzikanten is geweest.

In Nederland waren dat o.a. de leden van de 60-ies Folkband CCC Inc.
Dat zegt u waarschijnlijk weinig, maar als ik de namen van enkele leden en hun latere activiteiten noem gaat u wellicht een licht op.
Ernst Jansz, later bekend geworden als een van de voormannen van de band Doe Maar.
Joost Belinfante, een van de vroegere leden van Doe Maar, schreef en zong o.a. het lied Nederwiet.
Huib Schreurs, oprichter van de Stichting Popmuziek Nederland, voormalig coördinator en directeur van de concertzaal Paradiso te Amsterdam.
Jaap van Beusekom, oprichter van de Stichting Popmuziek Nederland, directeur van deze stichting, die later opging in het Nationaal Pop Instituut, een van de initiatiefnemers van de Rockacedemie in Tilburg.
Voordat the Band in de tweede helft van de jaren '60 furore begon te maken met hun eigen mix van Amerikaanse traditionele muziek waarin Country, Folk en Rock´n Roll werd versmolten hadden de leden er al een klein decennium als begeleidingsband opzitten.
Eerst als the Hawks, de band van Ronnie Hawkins, later als begeleiders van Bob Dylan in de periode dat deze zichzelf van akoestische Folk-troubadour tot NewFolk-gigant met elektrische versterking incarneerde.

Meestal kan ik me niet meer precies herinneren waar ik was toen ik de klassiekers uit de Pop- en Rockmuziek voor het eerst heb gehoord.
Uit mijn vroegste jeugd staan me the Beatles, Rolling Stones en Elvis nog wel vaag bij en ik meen dat ik veel later mijn auto eens op de vluchtstrook tot stilstand heb moeten brengen toen ik the Red Hot Chili Peppers voor het eerst uit mijn autoradio hoorde knallen, maar dat kan ook net zo goed bij Nirvana's Smells like teen spirit zijn geweest.

De keer dat ik the Band 35 jaar geleden voor het eerst hoorde staat me daarentegen nog helder bij.
Ik zat in de tweede klas van de middelbare school en werd als 13-jarige gedwongen om tijdens een les Nederlands naar een vaag hippiebandje te luisteren.
Vraag me niet waarom die leraar het nodig vond tijdens de vijftig minuten lestijd die hem was gegeven zijn leerlingen de landstaal behoorlijk bij te brengen te misbruiken om ons met zijn eigen muzikale smaak te infecteren.
De lerares Engels in de brugklas had wel eens de opmerking gemaakt dat we vooral maar veel naar Engelstalige popsongs moesten luisteren omdat we daar die taal dan veel sneller en op een plezierigere wijze van zouden kunnen gaan leren, maar het nut van het afspelen van elpees bij Nederlands van de een of andere kutband die zich in een onverstaanbaar buitenste buitenlands manifesteerde ontging me geheel.

Ik moet hierbij aantekenen dat ik meneer van L. vanaf Dag Een dat ik met hem werd geconfronteerd al een ongelooflijke klootzak vond.
Nadat ik de brugklas had doorlopen werd ik wegens het overweldigende succes waarmee ik deze opgaaf had volbracht in een klas op een hoger schoolniveau geplaatst waar ik nog niemand kende.
Tijdens de plechtige uitreiking van de boeken en het lesrooster aan het begin van weer een nieuw schooljaar kwam de leraar die dat jaar onze mentor zou zijn op het briljante idee om mij tijdelijk tot klassenvertegenwoordiger te bombarderen.
Mijn protest dat ik geen enkele naam van mijn medeleerlingen kende mocht niet baten.
'Het is maar voor een paar weken, daarna wordt er een definitieve representant gekozen.'
Ik weet niet meer hoe het me in een leeg klaslokaal is gelukt een schema te tekenen met de namen en plaatsen die mijn jaargenoten tussen augustus en juni zouden gaan innemen, maar achteraf was ik toch best wel trots op het eindresultaat.
De heer van L. had in de eerste les nog wel een puntje van kritiek.
'Ik zit toch niet naast de deur!'
Het verweer dat ik de tekening in een vertrek had gemaakt waarin de configuratie van het bureau van de leraar en de tafeltjes waarachter de leerlingen die geacht werden hem aandachtig aan te horen zitting zouden  nemen een gespiegelde versie was van de ruimte waarin we ons op dat moment bevonden ging verloren in het hoongelach van mijn nieuwe klasgenoten.
Kortom, L. was voor mij al een lul met een korte achternaam voordat ie ons ook nog eens met zijn muzikale voorkeuren begon lastig te vallen.


Achteraf moet ik toegeven dat er op de muzikale smaak van L. weinig valt af te dingen.
En overigens kan ik me ook niet herinneren dat ik verder nog iets van die eikel heb geleerd.


The death of a Rock'n Roll icon in his own words:
Well the poor old dirt farmer, he only grows stone
He grows them on down till they're big enough to roll
Poor Old Dirt Farmer

 

Levon Helm
Singer with one of the most beautiful voices ever
Dies of throat cancer
God has a sick sense of humor



Klik door naar
Foto's en verhalen bij foto's





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen